RSS

இது வேறு வெள்ளிக்கிழமை.

29 Jun

வழக்கமான வெள்ளிக்கிழமையின் காலை சந்தோஷங்கள் இன்று இல்லை. நாலைந்து நாட்களாக பையனுக்கு காய்ச்சல்;கடும் இருமல்;பயங்கர அழுகை.அரை இட்லியைக் கூட சாப்பிட மறுத்துவிட்டது குழந்தை.இதன்பின்தான் உச்சகட்ட நிகழ்வு இருக்கிறது.மருந்து புகட்டுவது.

ஒரு ப்ளாஸ்டிக் குப்பியில் சிரப்பை நிரப்பும் போதே குழந்தை கவனமாகிவிடும்.பயம்,பதட்டம் பெரும் அழுகையாக வெடிக்கும்.இதிலிருந்து மீட்டு,விளையாட்டு காட்டி,ஒரு வழியாக அவனை மடியில் படுக்க வைத்து அடுத்தகட்ட போர்க்கால நடவடிக்கைக்கு தயாராக  வேண்டும்.இருகால்களையும்,கைகளையும் நான் கெட்டியாக பிடித்துக் கொள்ள,குழந்தை திமிறினாலும் அதற்கு விடாப்பிடியாக மருந்து புகட்டும் சம்பவம் நடைபெறும்.பிறகு ஒரு 5 நிமிடத்தில் குழந்தை தன் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிவிடும்.

இன்று இப்படி நடந்திருந்தால் பரவாயில்லை.ஆனால் குடித்த மருந்தை அத்தனையும் கக்கிவிட்டது.குழந்தைக்கு சிறு பாதிப்பு என்றாலே மனைவி எரிமலையாய் வெடித்து விடுவாள்(குழந்தையிடமல்ல என்னிடம்) இந்த சூழலில் என்னாகுமோ எனக்கு உள்ளுர பதட்டம் பயம்.எதிர்பார்த்தது நடந்தது.

குழந்தை இவ்வளவு முடியாம இருக்கறப்பகூட ஒரு லீவு எடுக்கறீங்ளா ? என்று ஆரம்பித்து பட்டாசாய் பொரிந்து தள்ளிவிட்டாள்.

மனைவி பேச்சு ஒன்வே Return வரக்கூடாது என்பதற்கேற்ப்ப நான் வாய் திறக்கவில்லை.மனஉளைச்சல்,எரிச்சல்.(வெளியில் காட்டமுடியாது என்பது வேறு விஷயம்) இந்த பரபரப்பில் அலுவலகத்திற்கு செல்ல தாமதமாகிவிட்டது.தற்போது படித்துக்கொண்டிருந்த ஜே.ஜே.சில குறிப்புகள் ஒரு மூலையில் நாற்காலியின் மேல்-என்னை எடுத்துட்டு போ என்று அழைப்பது போலிருந்தது..எடுக்கலாமா என்று ஒரு சிறு சபலம்.ஆனால் முடியவில்லை.மனைவி தயாராக இருந்தார் என்னை வெளியில் தள்ளி கதவை சாத்த.அப்போது போய் ஜே.ஜே சில குறிப்புகளை எடுத்துத்தா என்றால் கதவிற்கு பதிலாக நான் சாத்தப்படுவேன்.எதற்கு வம்பென்று நொந்துபோய் காலாற நடந்து பேருந்து நிறுத்ததிற்கு வந்தேன்.பாதி தூரம் வந்தபின்தான் தெரிந்தது கையில் காசில்லை என்று.Courier வேறு அனுப்ப வேண்டும்.என் அதிர்ஷ்டம்  ATM ஏதும் அருகில் இல்லை.திரும்பவும் வீட்டிற்கா என்று நினைக்கும்போதே தலை சுற்றியது.இதற்குள் மணி 10.30.அலுவலகம் 11 மணிக்கு.வீட்டிற்குச் சென்று பணம் வாங்கி Courier’ஐ அனுப்பி முடித்த போது மணி 10.50.

திடிரென நடுவீதியில் தனியாக விடப்பட்டதுபோல் ஒரு வெறுமை உணர்வு (ஒவ்வொரு ஞாயிறு இரவு இந்த உணர்வு தவறாமல் வரும்) கோபம்,ஏமாற்றம்,எரிச்சல்.யாரிடமாவது கொட்டித் தீர்த்தால் தேவலை என்று தோன்றியது.ஆனால் காலை பதினோரு மணிக்கு கோடிஹள்ளியின் குறுகிய வீதியில் என் புலம்பலைக் கேட்க யார் வருவார்கள் ?

எதையாவது படிக்க வேண்டும் போல் இருந்தது.ஒரு பெட்டிக் கடையில் வேறு வழியில்லாமல் விகடனை வாங்கினேன்.பெட்டிக்கடை புண்ணியவான் விகடனையும்,என் விகடனையும் தந்தார்.என் விகடனை புரட்டிப் பார்க்கலாம் என்று நினைக்கும்போதே பின் அட்டை வந்துவிட்டது.இந்த நோட்டீஸை எதுக்கு தனியா தந்து தொலையுறாங்க நாலு பக்கத்தை விகடனோடு சேத்து போட வேண்டியதானே என்று எரிச்சப்பட்டு விகடனைப் புரட்டினேன்.குமுதத்தை படிப்பது போலவே இருந்தது ஆம்,துளிகூட‌ சறக்கில்லை.வட்டியும் முதலும் ஆரம்ப வரிகள்கூட சுவாரஸ்யமாக இல்லை.என்ன கொடுமைடா இது என்று மனம் போன போக்கில் பக்கங்களை புரட்டினேன்.அரை மணி நேரம் மேல் படிக்கப் பிடிக்கவில்லை.சுருட்டி கையில் வைத்துக் கொண்டேன்.வெளியில் பார்த்த போது ட்ராஃபிக் அதிகம் இல்லை என்று தெரிந்தது.வழக்கத்திற்கு மாறாக நாற்பது நிமிடங்களில் அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தேன் வெறுமையோடு.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on June 29, 2012 in அனுபவம்

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: