RSS

Monthly Archives: August 2012

அவசரகுடுக்கைகள்.

நீதானே என் பொன் வசந்தம் படத்தின் ஒரு பாடல் வந்து சில மணி நேரங்கள் கூட ஆனபாடில்லை,அதற்குள் சமூக வலைதளங்களில் அதீத பாராட்டுக்கள் அல்லது அதீத தூற்றல்கள்.இதுதான் இன்று நம்மின் பிரச்சனையே.அதீத அவசரம்.படம் பார்க்கும்போதே ட்விட்டுவது,இடைவேளையின் போதே ப்ளாக்கில் விமர்சனம் என்ற பேரில் கண்டதை கிறுக்கித் தொலைவது,Promoவிற்காக பாடலின் சில வரிகள் வந்தால் கூட அதைப் பற்றி நாள் முழுக்க வாதிடுவது என்று ஒன்றிற்கு உதவாத வேலைகளை செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

எந்தவொரு படத்தையோ பாடலையோ பற்றி விமர்சிப்பது,எதிர்மறை கருத்துக்களை தெரிவிப்பது பிரச்சனையில்லை ஆனால் எந்தளவிற்கு இவர்கள் படத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டு இதைச் செய்கிறார்கள் என்பது தான் பிரச்சனையே.ஏதோ போட்டியில் கலந்து கொண்ட‌ ஆவேசத்துடன் பெரும்பாலனோர் அவசர அவசரமாக படங்களை விமர்சிக்கிறார்கள்.இதே போல,இரண்டு மூன்று தடவை ஒரு பாடலைக் கேட்டுவிட்டு சுப்புடு ரேஞ்ஜிற்கு அந்தப் பாடலை கூறு போடுகிறார்கள்.எதற்கு இத்தனை அவசரம் ? இவர்களின் அரை குறை விமர்சனங்களை யார் கேட்டார்கள் ?

இப்படித்தான் வழக்கு எண் வந்த பொழுதில் அந்தப் படத்தைப் பற்றி வானளாவிய பாராட்டுதலினாலும் காதல் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தினாலும் சனியன் போய்த் தொலைகிறது என்று PVRஇல் 300 ரூபாய் தண்டம் அழுதேன்.ஆனால் ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. அதிலும் சிலர் இந்தப் படத்தை இரானிய படம் என்று ஏன் சிலாகித்தார்கள் என்று பெரும் குழப்பமாகவே இருக்கிறது.உலகப் படம்,தமிழ் சினிமாவில் ஒரு குறிஞ்சி மலர்,இரானியப் படம் போன்ற வாசகங்களை அரசு தடை செய்ய வேண்டும்.

 ***

தோனியில் “விளையாட்டா படகோட்டி விளையாடும் பருவம் போய்….”ஏன் அதிகம் கண்டு கொள்ளாமலே போனது என்று வருத்தமாகயிருந்தது. படம் பார்க்கும் வரை இந்தப் பாடலின் தாக்கம் அதிகமில்லை.ஆனால் இப்போது மீண்டும் கேட்கும் போது Prelude/Interlude’இல் வரும் மனதை உருக்கும் வயலின்கள்,பாடலில் காட்டிய நடுத்தர வர்க்கத்தின் பணச்சிக்கல்,பிரகாஷ்ராஜின் முக பாவனைக்கள்,ஷ்ரேயா கோசலின் எளிமையான குரல் – மிகவும் பிடித்துப்போனது.நந்தலாலாவிற்குப் பிறகு ராஜாவின் இசையில் ஒரு நல்ல மெலடி.வழக்கம் போல படம் பணால் ஆகியதால் ராஜாவின் சமீபத்தில் வந்த சில நல்ல பாடல்களில் இதுவும் சேர்ந்து அடக்கமாகிவிட்டது.

ஆனால் இந்த கதி மற்ற இசையமைப்பாளர்களுக்கு நேராது.காரணம்,மரண கொடுமையான பாடலாக இருந்தாலும்கூட காலை முதல் இரவு வரை தொலைக்காட்சி,எஃப் எம்’இல் போட்டு நம் தாலி அறுப்பார்கள்.பிடிக்கிறதோ இல்லையோ நாம் கேட்டுத்தான் தொலய வேண்டும்.ஒரு கட்டத்தில் நம்மை அறியாமல் நாமே அந்தப் பாடலை முணு முணுக்கத் தொடங்கிவிடுவொம்.இப்படித்தான் இன்று 90% பாடல்கள் ஹிட் ஆகின்றன.

எவன்டி உன்ன பெத்தான் பெத்தான்,கிளிமஞ்சாரோ,என்னமோ ஏதோ,முன் அந்திச் சாரலில் போன்ற கொடுமைகள் இசை சானல்கள்,எஃப் எம் இல்லையெனில் சீந்துவார் எவரும் இருக்க மாட்டார்கள்.

.

 

ஒரு விபரீத முயற்சி.

இன்று முதல் ஆங்கிலத்திலும் என்னுடைய ப்ளாக் வருமென்பதை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.அதிலும், இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற நாளில் என்னுடைய ஆங்கில ப்ளாக்கை ஆரம்பித்ததை எண்ணி பெரு மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.கோடான கோடி வாசகர்கள் இது நாள் வரை தந்த ஆதரவை ஆங்கில ப்ளாக்கிற்கும் தர வேண்டுமென்பதை தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.தமிழ் நெஞ்சங்கள் வருந்த வேண்டாம் எங்கே நான் தமிழில் எழுதுவதை நிறுத்தி விடுவேனோ என்று.என்றுமே தமிழுக்குப் பிறகுதான் ஆங்கிலம்.!!!

சுட்டி இதோ!! a mahesh blog

 
Leave a comment

Posted by on August 16, 2012 in பகிர்வு, Blog

 

ஜே.கே – சில கதாபாத்திரங்கள்.

படிக்கவேண்டிய புத்தகங்கள் நூற்றுக்கணக்கில் இருக்க, எதற்கு ஏற்கனவே வாசித்த சிறுகதையோ/நாவலையோ மறுவாசிப்பு செய்யவேண்டும் என்று பெரும்பாலும் தவிர்த்துவிடுவேன்.ஆனால் குறிப்பிட்ட சில எழுத்தாளர்களுக்கு இந்த சுயகட்டுப்பாடு பொருந்துவதில்லை (ஜெயகாந்தன்,ஆதவன்) இவர்களின் சில கதைக‌ள் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கத் தூண்டுகிறது.

எதற்கு இதைச் சொல்லுகிறேன் என்றால், நேற்று ஜெயகாந்தனின் “பாவம் பக்தர்தானே” என்ற சிறுகதை அவ்வப்போது மனதில் நிழலாடிக்கொண்டிருந்தது.மூன்று வருடங்களுக்கு முன் பாதித்த கதை காரணமேயின்றி ஏன் திடிரென்று என் நினைவிற்கு வந்தது என்று ஆச்சர்யமாகயிருந்தது. நேற்றிரவே படிக்க வேண்டுமென நினைத்திருந்தேன் ஆனால் பயங்கர அசதி காரணமாக இரவில் சீக்கிரம் தூங்கிப் போனேன்.

பிறகு, இன்று காலை பேருந்தில் அலுவலகம் செல்லும் வேளையில் படித்து முடித்தேன்.தாள முடியாத துக்கத்தின் போது தொண்டைக் குழி அடைத்துக் கொண்டு எந்த நேரம் அழுதுவிடும் மனநிலையில் இருக்கும் ஒரு உணர்வு வந்தது.க‌தையில் வந்த ஊமைக் கிழவி கதாபாத்திரம் ஆணியாய் மனதில் இறங்கியது.அப்போது பேருந்து HAL சிக்னலில் நின்று கொண்டிருந்தது.இனி 30 நிமிடங்கள் பிடிக்கும் அலுவலகம் நிறுத்தம் வர.வழக்கமாக அலுவலகம் வரும் வரை ஏதாவது படித்துக் கொண்டு வருவேன் ஆனால் இன்று வேறெதயும் படிக்கப் பிடிக்கவில்லை.அந்தக் கிழவி, கோவிலுள்ள பாலகிருஷ்ணனுக்கு மிகுந்த பரிவோடு சோறு ஊட்டிவிடும் காட்சி மீண்டும் மீண்டும் வந்து போனது.இந்தக் கதை முதல் தடவை படித்த போது எத்தகைய தாக்கம் இருந்ததோ அதே உணர்வு மூன்று வருடங்கள் கழித்து படித்த போதும் இருந்தது.காரணம் ஜே.கேயின் வலுவான பாத்திரப் படைப்பு. எப்படி ஜே.கே. மட்டும் இவ்வளவு அழுத்தமான கதாபாத்திர‌ங்களை உருவாக்குகிறார் என்று எத்தனையோ முறை வியந்திருக்கிறேன்.உளியைக் கொண்டு வடிக்கும் சிலையின் நேர்த்தி ஜே.கேயின் கதாபாத்திரங்கள்.

எந்த எழுத்தாளரின் கதாபாத்திரங்களும் அந்த படைப்புகளை மீறி நம் மனதில் தங்கியதில்லை,மாறாக ஜே.கே கதைகளில் வரும் ஒரு பிச்சைக்காரன்கூட நம்மில் ஆழ்ந்த அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்துகிறான் (குருபீடம்) பல வருடங்கள் கழித்தும் அந்த கதாபாத்திரங்கள் நம் ஆழ் மனதின் மூலையில் ஒளிந்து கொண்டு அவ்வப்போது வெளிவந்து நமக்கே வியப்பூட்டுகின்றன‌.இந்த கதாபாத்திரங்களின் ஒரு அடிப்படை பொதுவான அம்சம் – ஒரு குழந்தைக்குரிய வெகுளித்தனம் – ஈரம் – பரிவு – அன்பு.

  • ஒரு வீடு ஒரு மனிதன் ஒரு உலகம் – ஹென்றி, தேவராஜன், துரைக்கண்ணு,அக்காமா.
  • கைவிலங்கு – மாணிக்கம்,ராகவையர்,அவரின் மனைவி என Humanism தெரிக்கும் பாத்திரங்கள்தான் எவ்வளவு அழகு.

அவ்வளவு ஏன், பொம்மை என்றொரு ஜே.கேயின் சிறுகதை உண்டு.(எப்போதோ படித்தது) ஒரு மூன்றோ அல்லது நான்கோ வயதுடைய‌ குழந்தை மட்டுமே அந்தக் கதையில் வரும் கதாபாத்திரம்.அப்படி ஒரு அழுத்தமான குழந்தை கதாபாத்திரம் தமிழ் சிறுகதைகளிலோ நாவல்களிலோ உள்ளதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.