RSS

Category Archives: Madras

Triplicane to Elec.City.

போன மார்க‌ழியோடு பெங்களூர் வந்து நாலு வருடம் ஒடிவிட்டது. நடிகைகள் பாணியில் உளறினால் “Actualla நா Bangalore வருவேன்னு கொஞ்சங்கூட‌ எதிர்பாக்கல,It was just an accident.” உண்மை.அப்படித்தான் நடந்தது.வேலை தேடி நொந்து போய் வெறுப்பின் உச்ச கட்டத்தில் இருந்த சமயம், நண்பன் ஒருவனின் திடிர் Ref. உதவியால் ஒரே வாரத்தில் சென்னையிலிருந்து பெங்களூருக்கு தூக்கி எறியப்பட்டேன்.

இப்போது நினைத்தாலும் எல்லாம் கனவு போல் உள்ளது.டிகிரி முடித்த கையோடு சென்னை பயணம். நண்பர்களோடு கூடாரமிட்டது திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷனில்.எங்கள் வகுப்பிலேயே வேலை தேடி சென்னைக்கு வந்த முதல் பெருமை எங்கள் குழுவையே சாரும்.அதே போல் கடைசியாக வேலை கிடைத்த பெருமையும் எங்களையே சாரும்.வேலை இல்லையென்ற ஒரே கவலையைத் தவிர வேறு கவலை எதுவும் இல்லை.வாழ்க்கை நன்றாகத்தான் கழிந்து கொண்டிருந்தது.

திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷன் தினங்கள் மறக்க முடியாதவை.எனக்கு மட்டுமல்ல வேலை தேடி அங்கு வந்த எந்த ஒரு இளைஞனுக்கும் அப்படித்தான்.சென்னையில் எந்த ஒரு இடத்திலும் இல்லாத நெருக்கத்தை திருவல்லிக்கேணியில் உணரலாம்.(கட்டடங்களின் நெருக்கத்தை சொல்லவில்லை)

மிர்ச்சி சுச்சியின் “ஹலோ சென்னை”யுடன் எல்லா நாளும் விடியும்.பிறகு ஆடி அசைந்து டீகடைக்குச் சென்று வ‌ழக்கமான புலம்பல்களுடன் (என்னலே Freshers’அ ஒரு பய கூப்ட மாட்றான் ?) டீ/காபியை குடித்து கொண்டிருப்போம்.இதற்கிடையில் எதாவது பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் இளைஞன் கண்டிப்பாக டீகடைக்கு வருவான் கழுத்தில் கம்பெனி தாலியோடு.அவனை, எங்களைப் போன்ற சிலர் ஏக்கத்தோடும்/வயித்தெரிச்சலோடும் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம்.”டீகடைல என்ன கம்பெனி Tag வேண்டிக் கிடக்கு,ஆஃபிஸ்க்குள்ளே போய் Tag’அ போட்டா என்ன. எனக்கு மட்டும் வேலை கிடைக்கட்டும், ங்கொயால கக்கூஸ்ல கூட Tag’அ கழட்ட மாட்டேன்” என்று முணுமுணுப்பான் நண்பன்.

பின் மறுபடி மேன்ஷன் வந்து சிறிது நேரம் ஹிந்துவை மேய்ந்தால் முன் அனுபவம் உள்ளவர்கள் மட்டும் நேர்காணலுக்கு வரவும் என்று வக்கணை வளிக்கும்.அத்தி பூத்தாற் போல் என்றாவது Freshers’க்கு வேலை வாய்ப்பு விளம்பரம் வரும்.ஆனால் 10,12,டிகிரி என‌ ஒவ்வொன்றிலும் 70% கேட்பார்கள்.எனக்கும்,என் நண்பர்களுக்கும் மொத்தமாக கூட்டி பார்த்தாலே 70% வராது இதில் 10,12 என்று தனி தனியாய் பார்த்தால் கேட்கவே வேண்டாம்.

சரி,சாஃப்ட்வேரில்தானே இந்த மதிப்பெண் பிரச்சனை என்று BPOக்களுக்கு சில காலம் படை எடுத்தோம்.BPOக்களின் சிறப்பம்சமே எத்தனை தடவை தேர்வில் தோற்றாலும் மறுபடி மறுபடி வரலாம்.அதோடு வருடம் முழுவதும் வேலை வாய்ப்புகள் இருக்கும்.சாந்தோமில், ஒரு பன்னாட்டு BPO இருந்தது.எப்பொழுதெல்லாம் மேன்ஷனில் பொழுது போகவில்லையோ இல்லை கரண்ட் கட் ஆனாலோ உடனே அங்கு தேர்விற்கு கிளம்பிவிடுவோம்.அடிக்கடி அங்கு தேர்விற்கு சென்றதன் விளைவு கேள்வித்தாள் குடுக்கும் முன்னரே, பதில்களை தாளில் டிக் செய்யும் திறமை பெற்றிருந்தோம்.போதாதற்கு தேர்விற்கு வந்த அனைவருக்கும் காபியும் பிஸ்கட்டும் தந்தார்கள்.ஒரு எழுத்துத் தேர்வு மற்றும் இரண்டு நேர்காணல் ரவுண்ட்.ஒவ்வொரு தடவையும் இர‌ண்டாவது ரவுண்டில் வெளியனுப்பிவிடுவார்கள்.ஒரே ஒரு தடவை அதிசயமாக கடைசி ரவுண்டில் நுழைந்தேன்.ஆனால் ஒரே கேள்வியில் அந்த கனவும் பொய்த்துப்போனது.எதற்காக MCA படித்துவிட்டு BPO பக்கம் வருகிறாய் என்று தேர்வாளர் கேட்க ஒரு வித பதட்டத்தில் BPOக்களில் சேர்ந்தால் Englishஐ நன்றாக improve செய்து கொள்ளலாம் என்று சொன்னேன்.Englishஐ Improve செய்தபின்தான் இங்கு வரவேண்டும்,இங்கு வந்து Improve செய்ய இது என்ன Vivekananda Institutea? என்று கேட்டதன் விளைவு BPO சகாப்தம் முடிந்துபோனது.

To Be Contd….

 
7 Comments

Posted by on February 25, 2011 in Bangalore., Elec.City, Madras, Personal, Triplicane

 

Chennai Book Fair – 2011

சில தனிப்பட்ட காரணங்களால் ஜனவரியில் நடக்கும் புத்தக கண்காட்சிக்கு செல்ல முடியாத சூழ்நிலை.போன புத்தக கண்காட்சியில் வாங்கிய புத்தகங்களே இன்னும் முழுதாக படித்து முடிக்காமல் ஷெல்ஃப்களில் தூங்குகிறது.இருந்தாலும் மனம் அமைதியற்று அலைகிறது.எப்படியாவது Book Fairக்குச் சென்றுவிட முடியாதா என்று ஏங்குகிறது.சென்னையில் இருந்த‌போது வருடந்தவறாமல் புத்தக சந்தைக்குச் சென்றாலும், கையில் காசில்லாததால் ஒரு சில புத்தகங்களோடு வர வேண்டிய நிலை.இப்போது கூரையைப் பிய்த்து கொட்ட வில்லையென்றாலும், ஏதோ முடிந்தவரையில் விரும்பும் புத்தகங்களை வாங்கமுடிகிறது என்பதே மிகப்பெரிய சந்தோஷம்.புத்தக கடைகளிலும், டிவிடி கடைகளிலும் அப்படி ஒரு வெறி வருகிறது.பிடித்தவற்றை ஒட்டுமொத்தமாக மூட்டைகட்டிக் கொண்டு வந்தால் என்ன என்று.

இப்போது விஷயத்திற்கு வருவோம்.

நான் தவறாமல் விரும்பி படிக்கும் எழுத்தாளர் பா.ராகவன் தளத்தில் புத்தக கண்காட்சிக்குச் செல்வோர்க்கு சில‌ அனுபவபூர்வமான குறிப்புகளை வழங்கியுள்ளார்.போகும் முன் அதை படித்துவிட்டு செல்வது நல்லது.சில அசெளரியங்களை தவிர்க்க இயலும்.

இது போக நான் அனுபவித்த‌ சில குட்டி குட்டி இம்சைகளையும் சொல்கிறேன்.

  • கூடுமானவரையில் கண்காட்சிக்கு முதல் நாள் செல்லாதீர்கள்.அநேக ஸ்டால்கள் பாதி திறந்த‌ ஷெல்ஃபுகளுடன் வரவேற்கும்.அப்போதுதான் ஷெல்ஃபுகளில் புத்தகங்களை பக்த சிரதையோடு அடுக்கி கொண்டிருப்பார்கள்.நீங்கள் “மோகமுள்” என்று போய் கேட்டால், ஸ்டாலில் இருப்பவர் பெயருக்குத் தேடிவிட்டு,உங்களை பார்த்து “சார், மோகமுள் எப்படி விட்டு போச்சுன்னு தெரில, மதியம் இல்ல நாளைக்கு வந்தீங்கன்னா நல்ல காப்பியாத் தரேன்” என்று அசடு வழிவார்.
  • கண்காட்சிக்கு சென்றவுடன் நீங்கள் செல்லும் முதல் பதிப்பகத்திலேயே விரும்பிய புத்தகத்தை வாங்காதீர்கள்.முதலில் எல்லா ஸ்டால்களில் உள்ள புத்தகங்க‌ளை ஒரு தடவையாவது பாருங்கள்.ஒரே புத்தகத்தின் விலை வெவ்வேறு பதிப்பகங்களில் வேறுபடும்.உதாரணமாக “மோகமுள்” நாவல் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட அச்சகங்கள் மறுபதிப்பு செய்கின்றன.ஆனால் விலை ஒரே போல் இருப்பதில்லை.உங்களுக்கு எது செளரியப்படுகிறதோ அந்த விலைக்கு வாங்குங்கள்.
  • Debit/Credit Cardஐ தேய்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கனவு காணாதீர்கள்.”சார், கார்டுல ஏதோ Problemன்னு நினைக்கிறேன். Cash இருக்கா ?” என்பார்.Problem நமது கார்டில் இல்லை அவர்கள் மெஷினில்தான். ஒன்று, கார்டை தேய்க்கும் மெஷின் ஒழுங்காக நெட்வொர்க்கில் Connect செய்யப் பட்டிருக்க மாட்டாது; இல்லை, இந்த பாழாய்ப்போன Signal கிடைக்காது.பர்ஸில் பணத்தை தேவைக்கேற்ப்ப வைத்துக்கொள்வது உத்தமம்.
  • வாங்கிய புத்தகங்களை ஒரு முறையாவது சரி பாருங்கள்.எல்லா எழுத்துக்களும் தெளிவாக இருக்கின்றனவா,பக்க எண்கள் வரிசையாக இருக்கிறதா என்று.வீட்டில் வந்து ஒரு சிறுகதை அந்தரத்தில் தொங்குகிறது, அதன் முடிவு தெரியவில்லையே என்று புலம்பாதீர்கள்.

கடைசியாக சென்னையில் இருந்து கொண்டு கண்காட்சியைத் தவ‌ற விடாதீர்கள்.பெங்களூரில் இருந்து ஏக்க பெருமூச்சுடன் தவிக்கும் எங்களை போன்றவர்களுக்குத்தான் அதன் அருமை புரியும்.

 
5 Comments

Posted by on December 30, 2010 in 2011, Book Fair, Madras, Notice Board., Society

 

Tags: , , , ,

தேநீர் நாட்கள்.

நண்பர் ஒருவர் பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் நேர்முகத் தேர்வுக்காக பெங்களூர் வந்த போது அப்படியே என்னைப் பார்ப்பதற்க்காக என் அறைக்கு வந்தார்.அவர் எனக்கு கல்லூரியில் ஒரு வருடம் சீனியர், இருந்தாலும் எனக்கு நல்ல பழக்கம்.பரஸ்பரம் ந‌ல‌ விசாரிப்புக‌ளுக்குப்பின் டீக‌டைக்குச் சென்றோம்.நண்பர் குழப்பத்துடன் “என்ன நண்பா டீ கடைன்னு பேக்கெரிக்கு கூட்டிட்டு வந்திருக்கஎன்றார். “பெங்களூர்ல டீ கடை,பேக்கெரி எல்லாம் ஒன்னுதான் ” என்றதும் நண்பர் மேலும் குழம்பிப் போய்” சரி, டீகடைன்னு சொல்ற,பாய்லர காணோம்? ” என்றார்.மச்சான், ”  பெங்களூர்ல பாய்லர் வச்ச டீ கடை கிடையாது, ஒரு Flask’ல டீ மாதிரி ஒன்னு இருக்கும் அதத்தான் போனா போகுதுன்னு நமக்கு ஊத்தி கொடுப்பான்,இல்லை உங்களுக்கு பாய்லர் உள்ள டீகடைல தான் குடிக்கணும்னா,ஓசுர் தான் போகணும் என்றேன்.நண்பர் அந்த பேக்கெரி கடைகாரரை ” இதெல்லாம் ஒரு டீ கடை,இதுக்கு ஒரு ஓனர் ” என்ற ரீதியில் பார்வையால் சபித்துவிட்டு வாடிய முகத்துடன் அந்த So-called ‘டி’யை வாங்கி (பெருமாள் கோயில் தீர்த்தம் போல்) குடித்தார்.(நண்பர்,நேர்முகத் தேர்வில் தோற்றிருந்தால் கூட இவ்வளவு வருத்தபட்டிருக்கமாட்டார் போலும்)

ந‌ண்ப‌ரின் ம‌னநிலையை என்னால் முழுவ‌துமாக‌ புரிந்துகொள்ள‌ முடிந்த‌து‌, நானும் பெங்களூர் வ‌ந்த‌ போது இத்த‌கைய‌ க‌லாசார‌ மாற்ற‌த்தை(?) க‌ண்டு பல நாட்கள் புரியாம‌ல் த‌வித்திருக்கிறேன்.ஏன்,முதன் முதலில் பெங்களூர் வரும் அநேக த‌மிழ‌ர்க‌ளுக்கும் இதே மனநிலைதான் இருந்திருக்கும் என்று ந‌ண்ப‌ர் பேக்கெரி கடைகாரரை பார்த்த விதத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்த‌து.
ந‌ம் மூளையில் டீகடை என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு Prototype உள்ளது.அதன் முதல் ரூல் பாய்லர்,அது இல்லாத டீகடையில் தேவாமிர்தமே குடித்தாலும் நமக்கு அது டீயாக தெரிவதில்லை.என்ன தான் வீட்டில் நெஸ்க‌ஃபே இருந்தாலும் பலர் தங்கள் நண்பர்களுடன் கடைகளில் டீ அருந்துவதை மிகவும் விரும்பத்தான் செய்கின்றனர்.குறிப்பாக கல்லூரி பருவத்திலிருந்து டீ கடை காதல் வளரத் தொடங்குகிறது.(அதை வளர்ப்பதில் தம் அடிப்போரின் பங்கு கணிசமானது.)ஒவ்வொரு நட்பு வட்டாரத்திலும் தம் அடிக்கும் நண்பனுக்குத் துணையாக தம் அடிக்காதோர் கூட்டமும் செல்கிறது.இங்கு எனக்கு இரண்டு விஷயங்கள் இன்றும் புலப்படவில்லை

1.தம் அடிக்கும் போது ஏன் டீ குடிக்கிறார்கள் ?

2.சரி,தம் அடிப்போர் தனியாகவும் செல்வதில்லை,துணைக்கு ஒருவனை கண்டிப்பாக அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.(பெரும்பாலும் அந்தத் துணை தம் அடிப்பதில்லை.இதில் வேடிக்கை என்ன வென்றால் அந்தத் துணை ஒவ்வொரு தம் அடிக்கும் நண்பனோடும் தனித் தனியே டீ கடைக்குச் சென்று அது குடித்த டீக்களின் எண்ணிக்கை அவர்களின் ‘தம்’களின் எண்ணிக்கயைவிட அதிகம்.)

‌கல்லூரி முடிந்து சில வருடங்களுக்குப் பிறகு இரு நண்பர்கள் யதச்சேயாக சாலையில் சந்தித்தாலும் இரண்டொரு வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு விழுகிற வார்த்தை ” வாடா மச்சான் ஒரு ‘டீ’ய போட்டுட்டே பேசுவோம் “.நமக்குத் தெரியாமலே டீகடைகள் நம் வாழ்வோடு பிணைத்துவிட்டன.எத்த‌னை டீ கடைக‌ள் வந்தாலும் கூட்ட‌திற்கு குறைவில்லை.என‌க்கும் டீ க‌டைக‌ளுக்குமான‌ நெருக்கும் சென்னையில் ஏற்ப‌ட்ட‌து.க‌ல்லூரி கால‌த்தில் ப‌ஸ் ஸ்டாண்டு டீ க‌டைக‌ளில் நின்று ஸ்கூட்டியில் போகும் பெண்க‌ளை ரசித்துக்‌ கொண்டிருந்த‌ நான், டீ கடைகளை ர‌சிக்க‌ ஆர‌ம்பித்த‌து திருவ‌ல்லிக்கேணியில்தான்.வேலை தேடி கொண்டிருந்த சமயம் மொத்த மேன்ஷனும் காலியாகவிட நான் மட்டும் தனித்துவிடபட்டிருப்பேன். விகடன்,குமுதம்,குங்குமம்,வண்ணத்திரையிலிருந்து ஹிண்டு வரை படித்து கிழித்த பின்பும் ஒரு நாளைக்கு நாற்ப்பத்தியெட்டு மணி நேரம் இருப்பது போல தோன்றும்.சரி, ஒரு கால் மணி நேரத்தையாவது விரட்டலாமே என்று கண்ட நேரத்தில் டீ கடைகளுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.காலை 5.30 மணி டீ கடைகள் திறப்பதில் ஆரம்பித்து இரவு 10.30 மணிக்கு கடைகள் மூடும் வரையில் எல்லா நேரங்களிலும் வித விதமாக டீ,லைட் டீ,1/2,காபி,மசாலா பால்,ராகி மால்ட் குடித்த அனுபவம் உண்டு.வேலை வெட்டி இல்லாததால் டீ கடையில் நடக்கும் சம்பவங்களில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தேன்.அவை மிகவும் சுவாரஸ்யமானவை.

014

எல்லா டீ கடைகளிலும் முன்று கதாபாத்திரங்கள் கட்டாயம் உண்டு.கல்லாவில் நாயர்,(சட்டை போடாத) டீ மாஸ்டர்,பக்கத்து கடைகள் மற்றும் மேன்ஷன்களுக்கு டீ எடுத்துச் செல்லும் ஒரு சிறுவன். காலை 7 மணியிலிருந்து முற்பகல் 11 மணி வரை வியாபாரம் ப‌டு அமர்க்க‌ள‌மாக‌ இருக்கும்.பொதுவாக‌ க‌ட்டிட‌ வேலைக்குச் செல்ப‌வ‌ர்க‌ள் காலைச் சிற்றுண்டி டீ க‌டைக‌ளில்தான்.ஒரு ப‌ன் அல்ல‌து இர‌ண்டு பொறைக‌ள்,டீயுட‌ன் முடித்து கொள்வார்க‌ள்.ஒரு கூட்டமாகத்தான் வருவார்கள்.(இதே கூட்டத்தில் ஒரு பெண் 11.30 மணி அளவில் தூக்கு ஒன்றில் டீ கேட்டு வருவாள்)அதன் பிறகு நடைபயிற்சி சென்று திரும்பியவர்கள்,மேன்ஷன்வாசிகள்,கழுத்தில் தாலி,வாயில் ‘தம்’ மற்றும் கையில் தேநீர் கிளாஸுடனும் இருக்கும் மென்பொருள் ஆசாமிகள்.

கீழ்கண்ட மூன்று விஷயங்கள் எல்லா டீ கடைகளுக்கும் பொதுவானவை:

1.முன் பின் தெரியாத எவரும் உரிமையோடு மாஸ்டர் ஒரு லைட் டீ, 2 காபி,மாஸ்டர் ஒரு 1/2 டீ,மாஸ்டர் 6 டீ அதில ஒன்னு சக்கர கம்மி என்று சொல்லும் விதம் எனக்கு ஆச்சரியமாகவும்,சந்தோஷமாகவும் இருந்தது.

2.பல சமயம் 15 கிளாஸ்கள் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும்,பக்கத்து கடைகளில் குடுப்பதற்க்கு.டீ மாஸ்டர் எடுக்கும் பாலின் அளவு மிகச் சரியாக 15 கிளாஸ்களை நிரப்பும்.அவர் டீ ஆத்தும் விதம் ம‌ற்றும் வேகம் எல்லாமே ரசிப்புக்குரியவை.

3.டீ கடையில் வேலை பார்ப்போர் பெரும்பாலும் வெளியில் சாப்பிட மாட்டார்கள்,கடையின் உள்ள‌யே ஒரு பானையில் சாதம் வைத்து சாப்பிடுவார்கள்.

மாலை வேளைகளில் திருவல்லிகேணி டீ கடைகளுக்கு முன்னால் பெரிய இருப்புச்சட்டியில் மசாலா பால் கொதித்துக்கொண்டிருக்கும்.இதற்கென்று ஒரு ரசிகர் கூட்டமே உண்டு.

இப்படி பட்ட‌ நினைவுகளை சுமந்து வந்த எனக்கு பெங்களூர் டீ கடைகளின் அனுபவம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை…….

 
10 Comments

Posted by on October 19, 2009 in Madras, Society, Tea Kadai, Triplicane