RSS

Category Archives: Writers

Aside

எத்தனையோ பாடல்கள் பிடித்த போதிலும், ஒரு சில பாடல்களே மனதிற்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கின்றன.காரணம் – இப்பாடல்கள், இசையை,பாடல் வரிகளைத் தாண்டி ஒரு ஆழமான Nostalgic உணர்வை நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றன‌.தற்செயலாகவோ அல்லது விருப்பமாகவோ கேட்கும் பொழுது, இப்பாடல்கள் சிறு வயதில் வாழ்ந்த வீட்டை,ந‌ண்பர்களுடன் கழித்த பொழுதைகளை,பள்ளி வயதில் ஏற்பட்ட முதல் காதலை,நெருங்கிய உறவினர்களுடன் கொண்டாடிய தீபாவளியை என்று ஏதோ ஒரு இழந்த பழைய நிகழ்வை நினைவூட்டி,அதை மீண்டும் ஒரு முறை அசை போட நமக்கு உதவுகின்றன.இந்த மூன்று நிமிட ஆறுதலை, அறுபதுகளில் வாழ்ந்தவர்க்கு இசைஞானி அளிக்க முடியாது,எண்பதுகளில் வாழ்ந்தவர்க்கு ரஹ்மான் அளிக்க முடியாத,தொண்ணூறுகளில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு யுவன் அளிக்க முடியாது.(சில பாடல்கள் விதிவிலக்காக இருக்கலாம்.)

இந்த அடிப்படையில், அண்மைக்காலமாக என்னில் அளவிடமுடியாத பாதிப்பை ஏற்படுத்திய பாடல்:

சரி, இந்த பாடல் அப்படி எந்த உணர்வை எனக்கு மீட்டித் தருகிறது ? பொதுவாகவே, எந்தவொரு நாவலைப் படிக்கும் பொழுதும் சன்னமான ஒலியில் பழைய ஹிந்தி/தமிழ் பாடல்களை கேட்பது வழக்கம்.அதிலும், பின்னிரவின் மயான அமைதியில் கேட்கும் பொழுது அந்தப் பாடல் நம்மை வேறொரு உலகத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றன, literally.(இதே பாடல் பக‌ற் பொழுதில் இவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை)

சமீபத்தில் நான் படித்த ஒரு மிகச் சிறந்த நாவல் – My Name is Red – துருக்கி எழுத்தாளர் ஓரான் பாமுக் எழுதியது.

பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில,இஸ்தான்புல்லை தலை நகராகக் கொண்ட, ஓட்டோமொன் அரசவை காலத்தில் நடந்த ஒரு கொலை சம்பவத்திற்குப்பின் நடக்கும் நிகழ்வுகளை சித்தரிக்கும் நாவல்.

Novel – Basic Plot – *Spoilers*.

இஸ்லாம் மதத்தின் ஹெஜிரா ஆண்டு 1000’ம் ஆனதைக் கொண்டாட,ஒட்டொமொன் அரசர், தன் அரசின் வரலாற்றை, சாதனைகளை ஒரு புத்தகத்தில் பதிவு செய்ய விரும்புகிறார்.அதற்காக ஒரு ஒவிய-எழுத்தாளர் குழுவை நியமிக்கிறார்.அக்குழுவின் தலைவர் Enishte Effendi என்பவர்;இவர் வெனிஸ்,ஜெர்மனி நாடுகளை போல் ஒவியங்களை நாமும் வரைய வேண்டும் என விரும்புகிறார்.ஆனால் பலருக்கு இதில் விருப்பமில்லை.இது மதத்திற்கு எதிரானது என்றும் நாளடைவில் இது உருவ வழிபாட்டிற்கு நம்மை இட்டுச் சென்று விடும் என எச்சரிக்கின்றனர்.

Enishte Effendi, இதை மறுப்பதோடு இல்லாமல் ஐரோப்பாவின் ஒவியக் கலையை பின்பற்றுவதில் உறுதியாக இருக்கிறார்.இந்த சூழலில்,அந்த புத்தகத்தை தயாரிக்கும் குழுவில் பணியாற்றும் ஒரு கலைஞன் மர்ம்மான முறையில் கொலை செய்யப் படுகிறான்.அவனுக்கு மாற்றாக‌, புத்தகத்தை அலங்கரிக்க,ஒவியங்களை வரைய,அதற்கு பொருத்தமான எழுத்துக்களை எழுத, தன் தங்கையின் மகனை வருமாறு அழைக்கிறார்.

Black, சிறு வயதில் தந்தையை இழந்து,தாயோடு Enishte Effendi வீட்டில் வளர்கிறான்.பருவ வயதில் Enishte Effendi மகளிடம்(Shekure) காதலை சொல்கிறான்.அவள் ஏற்க மறுக்கிறாள்.பின் அங்கிருந்து வெளியேறி,பாரசீகத்தில் அரசவை குமாஸ்தாவாக பணியாற்றும் போதுதான் தன் மாமாவான Enishte Effendiயிடமிருந்து அழைப்பு வருகிறது.

12 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இஸ்தான்புல் வருகிறான் Black.இன்னும் அவனால் Shekure‘ஐ மறக்க முடியவில்லை.ஆனால், Shekure‘க்கு திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கிறது.போருக்குச் சென்ற அவள் கணவன் நாலு வருடம் ஆகியும் திரும்பாததால் தன் தந்தையின் வீட்டில் வசிக்கிறாள்.அவளை சந்தித்து மீண்டும் தன் காதலைச் சொல்கிறான்.இதன்பின் நடக்கும் சம்பவங்களே My Name is Red.

இந்த நாவல் First-Person narrative mode’இல் சொல்லப்படுகிறது இதில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய விஷயம்,ஒரே கதாபாத்திரம் நாவலின் கதையை முன்னகர்த்தவில்லை;ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் First-Person narration வழியாக‌ நாவல் நகர்கிறது.

நாவல் நெடுக பாமுக்கின் அசூர‌ உழைப்பு தெரிகிறது.நாவலை குறைந்தது மூன்று முறையேனும் படிக்காமல் அதன் அனைத்து Subtext’களை புரிந்த கொள்ள இயலாது.(நான் ஒரு முறை தான் படித்தேன்) அந்தளவுக்கு நாவலுக்குள்ளே பல கிளைக் கதைகள்,நுண்தகவல்கள்,கதாபாத்திரங்கள் இருக்கின்றன.படிப்பதற்கு கொஞ்சம் கடினமான நாவல்தான் .

பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு துருக்கியில் ஒவியக்கலைக்கு எந்தளவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கபட்டது,கலைஞர்கள் எந்தளவுக்கு ஒவியத்தை நேசித்தார்கள்,ஐரோப்பாவின் பாதிப்பை தடுக்க முடியாமல் தன் பாரம்பரியத்தின் உன்னத கலை எப்படி தடுமாறியது என்பதை மிக கவனமாக‌ சொல்லியிருக்கிறார்.

நாவலின் மிகச் சிறப்பம்சம் பாமுக் விவரிக்கும் சூழல்;ப‌தினைந்தாம் நூற்றாண்டின் இஸ்தான்புல்லை வெறும் வார்த்தைகளைக் கொண்டு நம் கண் முன் நிறுத்தியிருக்கிறார்– முடி வெட்டும் கடைகள்,காஃபி ஹவுஸ்,ஊரெங்கும் படர்ந்திருக்கும் உறைபனி,அதன் வழியே நடமாடும் கதாபாத்திரங்கள் என அனைத்தும் மிக அழகு.

இந்த நாவலைப் படிக்கும் போதெல்லாம் இப்பாடலைக் கேட்டதன் விளைவு :

ஜெமினி-சாவித்திரி, ஜி.ராமநாதனின் Beautiful Orchestration, சுசீலாவின் குரல்,பாரதியின் கவிதையைத் தாண்டி என்னை முழுதும் ஆக்ரமித்தது – இஸ்தான்புல்லின் பனி படர்ந்த வீதியில் உலாவும் Black-Shekure மட்டுமே.

P.S. இந்த நாவலைப் பார்த்தவுடன் வாங்க‌ இன்னொரு முக்கிய காரணம்,அதன் அசத்தலான ஆரம்பம்தான்.(காக்க காக்க படத்தின் முதல் காட்சியை நினைவு படுத்துகிறது)

Iam nothing but a corpse now,a body at the bottom of a well.Though I drew my last breadth long ago and my heart has stopped beating,no one apart from the vile murderer knows what happened to me.As for that wretch,he felt for my pulse and listened for my breadth to be sure I was dead, and then kicked me in the midriff,carried me to the edge of the well,raised me up and dropped me below.As I fell,my head,which he’d smashed with a stone,broke apart; my face,my forehead and cheeks were crushed;my bones shattered and my mouth filled with blood.
 
 

ஒரு பாடலும் ஒரு நாவலும்.

Advertisements
 

Kanaiyaazhi Kadaisi Pakkangal.

கணையாழி என்னும் சிறு பத்திரக்கையில் சுஜாதா, 1965-1998 வரை ஏறத்தாழ 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக எழுதிய கட்டுரைகளின் மொத்த தொகுப்பு, “கணையாழி கடைசி பக்கங்கள்”.புத்தகத்தை வெறித்தனமாக‌ ரசித்து‍-cum-சிரித்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.கீழே வைக்க மனமில்லை.விளைவு. பாத்ரூமிற்குகூட பின்தொடர்கிறது.ஒரு நாவலோ,தொடர்கதையோ இந்த அனுபவத்தை தருவதில் ஆச்சர்யமில்லை.ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு இவ்வாறு down-to-earth ஸ்டைலில் எழுதப்பட்டிருப்பது தான் சுவாரஸ்யமே.சுஜாதாவைத் தவிர, யாருக்கும் இது வராத கலை.

கணையாழி கட்டுரைகளில் முற்றிலும் வேறுபட்ட சுஜாதாவை பார்க்க முடிகிறது.நிறைய‌ அபத்தங்களை கொஞ்சம் Bold’ஆகவே விமர்சிக்கிறார்.கட்டுரைகளின் ஆரம்ப கட்டத்தில் சுஜாதாவின் வயது 30 தான்.அதனால் அந்த இளவயது aggressiveness அவர் எழுத்திலும் பிரதிபலிப்பதில்ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை.கட்டுரைகளில் உள்ள அபார Sense of humour நம்மை மறந்து சிரிக்க வைக்கிறது.தமிழ் சினிமா அபத்தங்கள்,மோசமான பாடல் வரிகள்,அரசியல்,வெகுஜன ஊடகங்களில் பரவியிருக்கும் மலிவான வணிகத்தன்மை,தமிழ் இலக்கியம்,தமிழரின் பழக்க வழக்கங்கள் என்று எல்லாம் அவரிடம் படாது பாடு படுகிறது.

சுஜாதாவின் கட்டுரைகளை வகைப்படுத்துவது கடினம்.அறிவியல்,சங்க இலக்கியம்,கணிப்பொறியியல்,உலக,தமிழ் சினிமா,ஆங்கில இலக்கியம்,இசை,மலையாள,வங்காள,ஹிந்தி சினிமாக்கள்,மராத்தி நாடக‌ங்கள்,சிறுகதைகள்,நாவல்கள், ஹைக்கூ,புதுக்கவிதை,ஜென் தத்துவம்,தொலைக்காட்சி என்று எல்லாவற்றையும் நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்.அன்று Google இல்லாத குறையைத் தீர்த்திருக்கிறார்.

சுஜாதாவின் எழுத்து நடை தமிழில் ஒரு Trend Setting என்று சொல்லுவேன்.இன்று வரை அவர் பாதிப்பில்லாமல் யாரும் எழுத முடியாது.அவர் எதையும் தீர்மானித்து எழுதுவதில்லை.எழுத்தின் Contentஐ பொருத்துத்தான் கட்டுரை அளவைத் தீர்மானிக்கிறார்.சொல்ல வந்த விஷயத்தை சுருக்கமாக சொல்லிவிட்டு போவது அவரின் தனித்தன்மை.பக்கத்தை நிரப்ப வேண்டும் என்று ஜவ்வு போல் கட்டுகரைகளை நீட்டிப்பதில்லை.சில சமயம் ஒரே பக்கத்தில், நான்கு சின்ன சின்ன கட்டுரைகள் எழுதுகிறார்.சில சமயம் ஒன்று அல்லது இரண்டோடு நிறுத்திகொள்கிறார்.

குறுக்கெழுத்து போட்டிகளும்,உப்பு சப்பில்லா கேள்விகளும் இருந்த அக்காலத்தில்(இக்காலத்திலும்தான்) Lateral Thinking கேள்விகளை கேட்டு, வாசகனுக்கும் எழுத்தாளனுக்கும் ஒரு intellectual interactionஐ அறிமுகப்படுத்தியவர் சுஜாதா.

1960களில் எழுதிய கட்டுரைகள் இன்றுவரை அதன் Freshnessஐ இழக்காமல் இருப்பது சாதாரண விஷயமல்ல.சில சமயம், என் ப்ளாக்கில் உள்ள பழைய கட்டுரைகளை சும்மா படித்துப் பார்ப்பேன்.நாலு வரிகளுக்கு மேல் வாசிக்க முடியாது.இந்த கண்றாவிய‌வா நாம எழுதினோம் என்ற எனக்கே ஒரு வெட்க உணர்வு வரும்.நல்ல எழுத்து காலம் கடந்தாலும் அதன் தனித்தன்மையை இழக்காது. நான் அடிக்கடி மனதில் சொல்லிக் கொள்வேன்.ந‌ல்ல எழுத்து, திருவள்ளுவர் முகத்தைப் போல் இருக்க வேண்டும்.எந்த வயதில் பார்த்தாலும் வள்ளுவரின் முகம் முதல் தடவை பார்க்கும் உணர்வைத் தருகிறது.சுஜாதாவின் எழுத்தும் அப்படித்தான்.சுஜாதா என்ற‌ ஆளுமையின் முழு வெளிப்பாடு கணையாழி கடைசி பக்கங்கள்.

 
1 Comment

Posted by on January 21, 2011 in Kanaiyaazhi, Sujatha, Tamil Literature, Writers

 

என்னை உலுக்கிய முதல் வரி.

ஒரு நல்ல நாவலோ அல்லது நாவலில் இருக்கும் குறிப்பிட்ட கதாபாத்திரமோ மனதை பாதிக்கும்.அதன் விளைவாக‌,சில நாட்கள் அந்த நாவலின் நினைவுகள் விடாது மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.ஆனால் ஒரு நாவலின் முதல் வரியை மட்டும் படித்து,அது ஏற்படுத்திய பிரமிப்பிலிருந்து வெளியே வர முடியாமல் இருப்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.அந்த நாவலைப் படிக்கும் எவரும் அதை உணர்வார்கள் என்றும் உறுதியாக சொல்லமுடியும்.

பொதுவாக நாவலின் முதல் வரி எப்படி இருக்கும் ?

  • கிழக்கு வெளுத்தது ; பறவைகள் கூட்டை விட்டு இரை தேட கிளம்பின‌.
  • அது ஒரு மலை மேல் இருக்கும் அழகிய கிராமம்.
  • ஆளில்லா சாலையில் அவன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.
  • பஸ் சடாரென் திருப்பத்தில் வளைந்தது.

இப்படி பழகிவிட்டு :

அக்கரையிலிருந்து வந்த‌ ஒரு நீராவிப் படகு பினாங்கு துறைமுகத்தை அடைந்தபோது மணி 3.36.


கடலுக்கு அப்பால்” என்ற நாவலின் முதல் வரி அது.படித்த போது பிரமிப்பின் உச்சத்துக்குச் செல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.நாவலை எழுதியவர் ப.சிங்காரம்.

ப‌.சிங்காரம் மொத்தம் இரண்டு நாவல்களை எழுதியுள்ளார்.

  • கடலுக்கு அப்பால்.
  • புயலிலே ஒரு தோணி.

இரண்டும் நாவல்களும் இரண்டாம் உலகப்போர் பின்னணியில் புனையப்பட்டது.

ப.சிங்காரம், இளம் வயதில் மலேசியாவில் இருந்த போது பல ராணுவ மூகாம்களுக்கு சென்றிருக்கிறார்;ராணுவ வீரர்களுடன் நல்ல நட்பு இருந்திருக்கிறது.அதன் மூலம் யுத்த சம்பவங்களை தெரிந்து கொண்டு, அதன் அடிப்படையில் இரண்டு நாவல்களை எழுதியுள்ளார்.இரண்டு நாவல்களும் தமிழில் மிக முக்கிய நாவல்கள் என‌ இலக்கிய ஆர்வலர்கள் அனைவரும் ஒப்புகொள்கிறார்கள்.தமிழில் யுத்த களனை கொண்டு நாவல் இருப்பது மிகுந்த ஆச்சர்யம்.துரதிர்ஷடவசமாக நம் பலருக்கும் இது தெரியவில்லை. நாவலைப் பிரசுரிக்க  ப.சிங்காரம் மிகுந்த சிரமப்பட்டிருக்கிறார்.1950’ல் கடலுக்கு அப்பால் எழுதியுளளார்.ஆனால் 1959’ல்தான் அது பிரசுருமாகியது.

ப.சிங்காரத்தின் முழு பேட்டிக்கான இணைப்பு கீழே :

http://azhiyasudargal.blogspot.com/2010/08/blog-post_21.html

http://azhiyasudargal.blogspot.com/2011/01/blog-post_29.html

அவசியம் படிக்க வேண்டிய நேர் காணல்.

தமிழினி பதிப்பகம் இப்போது இந்த இரண்டு நாவல்களையும் மறு பதிப்பு செய்கின்றன.(பதிப்பகம் தவறாக இருந்தால் மன்னிக்கவும்) புத்தக க‌ண்காட்சியில் கண்டிப்பாக கிடைக்கும்.விருப்பமுள்ளவர்கள் வாங்கி கொள்ளவும்

 
2 Comments

Posted by on December 31, 2010 in Novel, P.Singaram, Tamil Literature, Writers

 

Tags: , , ,